منتقد (نه مخالف)، مستقل (نه جناحی)

احسان رستگار - ھﻤﺸﮫﺮی ﻣﺎه/ﺷﻤﺎره 111

ﺑﻪ ﻗﺪر ﮐﻔﺎﯾﺖ دﯾﮕﺮان از ادﻟﻪ و اﺳﺘﺪﻻلھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮔﻔﺘﻪاﻧﺪ و در اﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﻗﺼﺪ دارم از

دﯾﺪﮔﺎھﯽ دﯾﮕﺮ ﻋﺮض ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺎ، طﺮﻓﺪاران اﺣﻤﺪیﻧﮋاد و ﻣﺮدم اﯾﺮان ﮔﺬﺷﺖ و ﭼﻪ

ﺑﺮ ﺳﺮ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد در اﯾﻦ 8ﺳﺎل. اﻣﺎ از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪم اﺣﻤﺪیﻧﮋاد ﺑﻪ دﻟﯿﻞ اﯾﺠﺎد ﯾﮏ ﺣﺲ و

ﻗﻠﻘﻠﮏ دلھﺎ رأی آورد و ﻧﻪ ادﻟﻪ ﮐﺎﻓﯽ، ﺟﻨﺲ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺣﺴﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻮد و ﺗﻤﺜﯿﻠﯽ، ﻧﻪ

اﻟﺰاﻣﺎ ﻋﻘﻼﻧﯽ و ﻋﯿﻨﯽ.

اﻣﺎ اﯾﻦ ﺣﺲھﺎ ھﻤﮕﯽ در ﻗﺎﻟﺐ رأی ﺑﻪ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد، ﺳﻪ ﺑﺎر ﺑﻪ ﻋﯿﻨﯿﺖ ﺑﺪل ﺷﺪ؛در ﺳﺎل 84،

اﮔﺮﭼﻪ ﯾﮏ ﻋﺪد ﭘﺴﺮ دﺑﯿﺮﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﯿﺶ ﻧﺒﻮدم، وﻟﯽ ﻓﻀﺎی ذھﻨﯽام در ﺣﺪ ﯾﮏ داﻧﺸﺠﻮی

ﮐﻨﺠﮑﺎو، ﺳﺮﺷﺎر ﺑﻮد از دﻏﺪﻏﻪ و ﺳﻮالھﺎی اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ، ﺳﯿﺎﺳﯽ و ﻓﺮھﻨﮕﯽ. ﭘﺲ رﺻﺪ

ﻣﯽﮐﺮدم و ﺗﻌﻤﻖ؛ ﭼﻪ در دﻧﯿﺎی اطﺮاﻓﻤﺎن و ﭼﻪ در دروﻧﯿﺎت در ﺳﺎل ٨۴، ﻣﺮدم اﺻﻼ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ

ﻧﻤﯽﮐﺮدﻧﺪ آﯾﺎ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد ﻧﻤﺎد وﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮد ھﺴﺖ ﯾﺎ ﻧﯿﺴﺖ، ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ آﯾﺎ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد از ﺧﺎﺗﻤﯽ

ﺑﮫﺘﺮ ھﺴﺖ ﯾﺎ ﺧﯿﺮ؟

آﻧﭽﻪ ﻣﺎ آن زﻣﺎن ﻣﯽاﻧﺪﯾﺸﯿﺪﯾﻢ، اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺸﺮ ﭼﻘﺪر دوﺳﺖداﺷﺘﻨﯽ اﺳﺖ! ﺑﻪ ھﻤﯿﻦ

ﺳﺎدﮔﯽ! ﭘﺪﯾﺪهھﺎی ﺳﺎده را اﮔﺮ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺗﺤﻠﯿﻞ ﮐﻨﯿﻢ، ﺣﻤﺎﻗﺖ اﺳﺖ و ﺑﺎﻟﻌﮑﺲ. ﺳﯿﺎﺳﺖ ﭘﯿﭽﯿﺪه اﺳﺖ و ﺑﺎﯾﺪ آن را ﺗﺤﻠﯿﻞ ﮐﺮد اﻣﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﺮا اﺣﻤﺪیﻧﮋاد دوﺳﺖداﺷﺘﻨﯽ ﺑﻮد، ﺑﺮای اﮐﺜﺮ

ﻣﺮدم اﺻﻼ ﭘﺪﯾﺪهای ﻣﺤﯿﺮاﻟﻌﻘﻮل ﻧﺒﻮد.

وﯾﮋﮔﯽھﺎی ﺷﺨﺼﯿﺘﯽ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد ھﻢ ﭼﻮن ﺻﺮاﺣﺖ، ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﻮدن از ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺟﺮﯾﺎنھﺎی

ﺳﻨﺘﯽ و ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺳﯿﺎﺳﯽ از اﺻﻼحطﻠﺒﺎن و طﯿﻒ ﺣﺎﻣﯽ آﯾﺖﷲ ھﺎﺷﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ

اﺻﻮﻟﮕﺮاﯾﺎن و راﺳﺖ ﺳﻨﺘﯽ، ﺷﮑﻞ و ﺷﻤﺎﯾﻞ ﻣﺘﻔﺎوت و ﻓﻮقاﻟﻌﺎده ﺳﺎده و وﺟﮫﻪ ﻣﺮدﻣﯽ وی

و دﯾﮕﺮ ﺻﻔﺎت ﺷﺎﺧﺺ و ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮدی ﮐﻪ در اﯾﻦ 8ﺳﺎل ﺑﺎرھﺎ و ﺑﺎرھﺎ از آن ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن

آﻣﺪه اﺳﺖ و ﮔﻔﺘﻨﺶ ﻓﻘﻂ ﺗﮑﺮار ﻣﮑﺮرات اﺳﺖ.

ﺑﻌﺪ از ﭘﯿﺮوزی اﺣﻤﺪیﻧﮋاد، از ﺳﺎل ٨٧ ﺑﻪ وﺿﻮح ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻮاﺿﻊ او روﺷﻦ و ﮐﻢﮐﻢ ﻣﻮﺟﺐ اﻧﺘﻘﺎد

طﺮﻓﺪاراﻧﺶ ﺷﺪ. اﺣﻤﺪیﻧﮋاد ﺣﺎﻣﯽ ﺳﺮﺳﺨﺖ رﺋﯿﺲ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﯿﺮاث ﻓﺮھﻨﮕﯽاش ﯾﻌﻨﯽ

اﺳﻔﻨﺪﯾﺎر رﺣﯿﻢﻣﺸﺎﯾﯽ ﺑﻮد و وﻗﺘﯽ وی ﺑﺤﺚ دوﺳﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﺮدم رژﯾﻢ ﺻﮫﯿﻮﻧﯿﺴﺘﯽ ﯾﺎ آزادی

ﺣﺠﺎب در ﺟﻤﮫﻮریاﺳﻼﻣﯽ را در ﻣﺼﺎﺣﺒﻪای ﺑﺎ ﯾﮏ ﺧﺒﺮﻧﮕﺎر ﺗﺮﮐﯿﻪای ﻣﻄﺮح ﮐﺮد، ﺗﻤﺎﻣﯽ اﻗﺸﺎر

ﻣﺬھﺒﯽ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮ ﺷﺪﻧﺪ. ھﺮﭼﻪ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ اﯾﻦ اﻧﺘﻘﺎدات و ﺣﺲھﺎ اﻓﺰون ﮔﺸﺖ ﺗﺎ

رﺳﯿﺪﯾﻢ ﺑﻪ ﺳﺎل ٨٨.

از آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪ اﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ، اﻧﺘﺨﺎﺑﺎت ٨٨ و ﻓﺘﻨﻪ ﻧﯿﺴﺖ و در اﯾﻦ ﻣﺠﺎل ﻧﯿﺰ ﻧﻤﯽﮔﻨﺠﺪ، ﺑﻪ

ﻧﮕﺎھﯽ ﮔﺬرا اﮐﺘﻔﺎ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ ﺑﺎ ذﮐﺮ ﭼﻨﺪ ﻧﮑﺘﻪ؛ اول اﯾﻨﮑﻪ ﺣﻘﯿﻘﺘﺎ اﮔﺮ ﻣﻮﺳﻮی ﮐﻪ ﺷﺨﺼﯽ ﺗﻨﺪ

ﻣﺤﺴﻮب ﻣﯽﺷﺪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد ﻗﺮار ﻧﺪاﺷﺖ، ﭼﻪ ﺑﺴﺎ وی ﻧﻤﯽﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﺟﺎﯾﮕﺎه

رﯾﺎﺳﺖﺟﻤﮫﻮری اﺑﻘﺎ ﮔﺮدد.

دوم اﯾﻨﮑﻪ ﺳﻮم ﺗﯿﺮ اﺗﻔﺎﻗﺎ در ٢٢ﺧﺮداد ﻣﻌﻨﺎ ﯾﺎﻓﺖ ﭼﻮن ﺧﻮاﺳﺖ ﻓﺮﯾﺎد ﺑﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮدم ﺑﺴﯿﺞ

ﺷﻮﯾﺪ ﮐﻪ اﻧﻘﻼب در ﺧﻄﺮ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ، وﮔﺮﻧﻪ در ﺳﺎل ٨۴ ﻓﻀﺎ اﺻﻼ ﺗﺮس از در ﺧﻄﺮ ﻗﺮار

ﮔﺮﻓﺘﻦ اﻧﻘﻼب ﻧﺒﻮد ﺑﻠﮑﻪ اﻧﺘﺨﺎب ﮔﺰﯾﻨﻪای اﻧﻘﻼﺑﯽﺗﺮ و ﻣﺨﻠﺺﺗﺮ و ﻣﺮدﻣﯽﺗﺮ ﺑﻮد. ﺳﻮم اﯾﻨﮑﻪ در

ﺳﺎل ٨٨ ﻣﺮدم ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ھﻢ ﻋﺎﺷﻖ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد ﺑﻮدﻧﺪ و ھﻢ ﺑﯿﻤﻨﺎک از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺸﮑﻼﺗﯽ ﮐﻪ در

دوران وی ﺷﺎھﺪ ﺑﻮدهاﻧﺪ، اداﻣﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ، ﺑﺮﺧﻼف ﺳﺎل ٨۴ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ذوقزده ﺑﻮدﻧﺪ.

اﯾﻦ ﺣﺲ ﺑﺎ ﻣﻘﺪاری ﻣﺨﺪوش ﺷﺪن ﭘﺲ از ﺣﮑﻢ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ رھﺒﺮی ﺑﺮای ﻋﺰل ﻣﺸﺎﯾﯽ از

ﺳﻤﺖ ﻣﻌﺎون اوﻟﯽ ﺗﺎ ﺑﮫﺎر٩٠ اداﻣﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد و ﭘﺲ از 11روز ﺧﺎﻧﻪﻧﺸﯿﻨﯽ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد و

ﻣﻘﺎوﻣﺖ وی در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺣﮑﻢ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ. اﯾﻨﺠﺎ دﯾﮕﺮ ﺣﺰباﻟﻠﮫﯽھﺎ ﻣﯽداﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﯾﺎ

اﺣﻤﺪیﻧﮋاد، آن اﺣﻤﺪیﻧﮋاد ﺳﺎﺑﻖ ﻧﯿﺴﺖ و ﯾﺎ آﻧﮫﺎ از اﺑﺘﺪا اﺷﺘﺒﺎه اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدهاﻧﺪ.

ﻣﮫﻢ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ دﯾﮕﺮ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد را ﮔﺰﯾﻨﻪ ﻣﻄﻠﻮﺑﺸﺎن ﻧﻤﯽداﻧﺴﺘﻨﺪ.آﻧﮫﺎ ھﺮﮔﺰ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدﻧﺪ

ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ اﺷﺘﺒﺎه ﮐﺮدهاﻧﺪ ﮐﻪ وی را ﺑﺮﮔﺰﯾﺪهاﻧﺪ و اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﺟﯿﮫﺎﺗﯽ داﺷﺘﻨﺪ؛ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﯾﻨﮑﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ

ﻣﻮﺳﻮی، اﺣﻤﺪیﻧﮋاد اﻧﺘﺨﺎﺑﯽ درﺳﺖ ﺑﻮده و ھﺴﺖ و ﺧﻮاھﺪ ﺑﻮد. واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ

اﺣﻤﺪیﻧﮋادیھﺎ ھﻨﻮز ھﻢ درﻧﯿﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ ﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد ﭘﯿﺮوز ﺷﺪ و ﭼﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از

8ﺳﺎل روﺣﺎﻧﯽ ﭘﯿﺮوز ﺷﺪ و ھﻨﻮز ھﻢ ﺗﺤﻠﯿﻞ درﺳﺘﯽ از اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﻮم ﺗﯿﺮ آﻣﺪه و

ﺧﻮاھﺪ آﻣﺪ ﻧﺪارﻧﺪ و اﯾﻨﮑﻪ اﯾﻦﺑﺎر ﺳﺮاغ ﭼﻪ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﺮوﻧﺪ؟

آﯾﺎ ﻣﺮدم ﻋﻮض ﺷﺪهاﻧﺪ ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ آﻧﮫﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪاﻧﺪ ﻣﻄﺎﻟﺒﺎت ﻣﺮدم را ﻣﺤﻘﻖ ﮐﻨﻨﺪ و در ﻧﺘﯿﺠﻪ

ﭘﺲزده ﺷﺪهاﻧﺪ. ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻌﻘﻮلﺗﺮﯾﻦ ﭘﺎﺳﺦ اﯾﻦ اﺳﺖ؛ اﻧﺘﺨﺎب اﺣﻤﺪیﻧﮋاد، اﻧﺘﺨﺎﺑﯽ اﺣﺴﺎﺳﯽ

و ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﻮد؛ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻋﺮﺻﻪ رﯾﺎﺳﺖﺟﻤﮫﻮری ﻋﺮﺻﻪ ﻣﻌﻘﻮﻻت و ﺗﺪﺑﺮ اﺳﺖ. ﻣﺮدم

ﻧﻔﮫﻤﯿﺪﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﻪ اﺣﻤﺪیﻧﮋاد رأی دادﻧﺪ اﻣﺎ ﻓﮫﻤﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ از آن آدم و آن ﺳﺒﮏ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﺪﻧﺪ.

ﻧﮑﺘﻪای ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن ﻗﺎﺑﻞﺗﻮﺟﻪ اﺳﺖ، اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ دﯾﺪﮔﺎه اﺣﻤﺪیﻧﮋادﮔﺮاﯾﯽ، ﯾﮏ ﻣﺮﺣﻠﻪ

ﮔﺬار ﺑﻮد در زﻧﺪﮔﯽ ﺟﻤﮫﻮری اﺳﻼﻣﯽ اﯾﺮان. ﺟﻮاﻧﺎن ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﻮاﻧﯽ و

ﺳﺎﺧﺘﺎرﺷﮑﻨﯽ ﻣﯽﺗﻮاﻧﺪ ﻣﻌﺠﺰه ﮐﻨﺪ. ﻓﮑﺮ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ روﺣﯿﺎت ﭘﺮﺧﺎﺷﮕﺮاﯾﺎﻧﻪ ﺑﻌﻀﺎ ﻻزم اﺳﺖ.

ﮔﻤﺎن ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ اﻧﻘﻼﺑﯽ ﺑﻮدن ﯾﻌﻨﯽ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻌﻀﯽ اوﻗﺎت ﺣﺘﯽ زﯾﺮ ﺑﺎر ﻗﺎﻧﻮن ھﻢ ﻧﺮوی و اﯾﻦ

اﺻﻼ ﻣﮫﻢ ﻧﯿﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ اﯾﻦ ﻣﮫﻢ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺮفھﺎی زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﯽزﻧﯽ و ﺑﺮ ﻓﻀﺎی

ﺻﺤﻦ ﺳﺎزﻣﺎن ﻣﻠﻞ ﻣﺴﻠﻂ ﻣﯽﺷﻮی.

اﻣﺎ اﻵن اﮐﺜﺮ اﺣﻤﺪیﻧﮋادیھﺎی ﺳﺎﺑﻖ ﮔﯿﺞاﻧﺪ؛ ﭼﻪ آﻧﮫﺎ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻗﺎﻟﯿﺒﺎف رأی دادهاﻧﺪ و ﭼﻪ آﻧﮫﺎ

ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﻠﯿﻠﯽ. اﯾﻦ ﮔﯿﺠﯽ ﻻاﻗﻞ 4ﺳﺎل اداﻣﻪ ﭘﯿﺪا ﺧﻮاھﺪ ﮐﺮد ﭼﻮن ﮔﻔﺘﻤﺎن ﺣﺎﮐﻢ، ﮔﻔﺘﻤﺎن

ﺗﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎ ھﯿﭻ ﺟﺮﯾﺎﻧﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺣﺎل آﻧﮑﻪ ﺳﻮم ﺗﯿﺮ در ﻓﻀﺎی ﺗﻘﺎﺑﻠﯽ ﺻﺪدرﺻﺪ ھﻮﯾﺖ ﯾﺎﻓﺖ. ﺳﻮم

ﺗﯿﺮ و دوم ﺧﺮداد از ﯾﮏ ﺟﻨﺲ ﺑﻮدﻧﺪ؛ از ﺟﻨﺲ اﺣﺴﺎﺳﺎت. ﻋﺸﻘﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﺮت ﺑﺪل ﮔﺸﺖ.

ﻣﺮدم ﻟﺤﻈﻪای ﻓﺮاﻣﻮش ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺎی اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﮐﺴﯽ رأی ﺑﺪھﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺒﯿﻪ ﺧﻮدﺷﺎن اﺳﺖ،

ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﯽ رأی دھﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺨﮕﻮی ﻣﻄﺎﻟﺒﺎﺗﺸﺎن اﺳﺖ. ﻣﺮدم در ﺟﺴﺖوﺟﻮی ﺧﻮدﺷﺎن

در ﻗﺎﻣﺖ رﯾﺎﺳﺖﺟﻤﮫﻮری ﺑﻮدﻧﺪ و از اﯾﻦ رو اﺣﺴﺎﺳﺎﺗﯽ ﺷﺪﻧﺪ. ﻧﺸﺎن ﺑﻪ آن ﻧﺸﺎن ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از

ﺷﮑﺴﺖ ﮔﻔﺘﻤﺎن ﺳﻮم ﺗﯿﺮ ﻓﮫﻤﯿﺪﻧﺪ اﺻﻼ ﻧﯿﺎزی ﻧﯿﺴﺖ ﺗﺎ رﺋﯿﺲﺟﻤﮫﻮری ﺷﺒﯿﻪ ﺧﻮد اﻧﺘﺨﺎب

ﮐﻨﻨﺪ ﭼﻮن ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽرﺳﺪ ﺣﺴﻦ روﺣﺎﻧﯽ ﺷﺒﯿﻪ اﮐﺜﺮﯾﺖ ﻣﺮدم اﯾﺮان ﺑﺎﺷﺪ.

ﮔﻔﺘﻤﺎن اﺣﺴﺎﺳﺎت در اﻧﺘﺨﺎﺑﺎت ٩٢ ﻓﻘﻂ ۴ﻣﯿﻠﯿﻮن رأی داﺷﺖ از ﺟﻠﯿﻠﯽ و اﻟﺒﺘﻪ ﺣﺪود ۴ ﺗﺎ ۵

ﻣﯿﻠﯿﻮن ھﻢ از رأی روﺣﺎﻧﯽ. ﻧﮫﺎﯾﺘﺎ اﻓﻘﯽ ﮐﻪ ﻣﺘﺮﺗﺐ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽرﺳﺪ، اﯾﺮاﻧﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ روز ﺑﻪ

روز دارد ﺑﻪ ﻓﻀﺎی ﻋﻘﻼﻧﯿﺖ ﻣﺤﻮری و اﺣﺴﺎﺳﺎتﺳﺘﯿﺰی ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ اﻟﺒﺘﻪ در ﺳﯿﺎﺳﺖ

درﺳﺖ ﻧﯿﺰ ھﻤﯿﻦ اﺳﺖ. ﻓﻀﺎی ﺳﯿﺎﺳﺖ، ﻓﻀﺎﯾﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در آن ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻠﺒﯽ ﯾﺨﯽ و ﻋﻘﻠﯽ

ﺳﻠﯿﻢ و ارادهای اﺳﺘﻮار داﺷﺖ؛ ﮔﻔﺘﻤﺎن ﺳﻮم ﺗﯿﺮ ﺷﺎﯾﺪ ھﻨﻮز ﻧﻔﮫﻤﯿﺪه ﮐﻪ اراده اﺳﺘﻮار اﻟﺰاﻣﺎ

ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﺗﻮھﻢ و اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺲ ﮐﺎذب ﻧﯿﺴﺖ، در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دوم ﺧﺮداد ﻓﮫﻤﯿﺪ ﮐﻪ در اﻗﻠﯿﺖ

اﺳﺖ و ﺑﺎﯾﺪ ذﯾﻞ ﮔﻔﺘﻤﺎن اﻋﺘﺪال روﺣﺎﻧﯽ ھﻮﯾﺘﺶ را ﺑﺎزﯾﺎﺑﯽ و ﻧﯿﺰ ﺑﺎزﺗﻌﺮﯾﻒ ﮐﻨﺪ.

اﻣﺎ ﮔﻔﺘﻤﺎن ﺳﻮم ﺗﯿﺮ... ﮔﻤﺎن ﻧﮑﻨﻢ ﮐﺴﯽ ﻣﺎﯾﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ھﻮﯾﺖ ﺗﮑﺮار ﺷﻮد، وﻟﯽ ارادهای

ھﻢ از اﺻﻼح ﯾﺎ ﺑﺎزﺗﻌﺮﯾﻒ اﯾﻦ ﮔﻔﺘﻤﺎن وﺟﻮد ﻧﺨﻮاھﺪ داﺷﺖ؛ ﭼﺮاﮐﻪ در ﻓﻀﺎی ﮔﻔﺘﻤﺎن و

ﺟﮫﺎنﺑﯿﻨﯽ و روﯾﮑﺮدھﺎی اﯾﻦ طﯿﻒ، اﺻﻼح و ﺑﺎزﺗﻌﺮﯾﻒ، ﺑﺎ اﺳﺘﺤﺎﻟﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد.