منتقد (نه مخالف)، مستقل (نه جناحی)

بسم الله الرّحمن الرّحیم

روز دوم جشنواره فیلم فجر یعنی یکشنبه ۱۷ بهمن، ساعت ۱۹، در سالن شماره ی ۱ سینما فرهنگ بودم. طبق جدول نمایش فیلم ها که آن چنان هم قابل اعتماد نیست، قرار بود فیلم «ورود آقایان ممنوع» به کارگردانی رامبد جوان نمایش داده شود.

از بین سینماهای مطرح، این سانس اولین سانس برای اکران عمومی این فیلم بود. به همین دلیل احتمال می رفت که برخی از دست اندرکاران در سینما حضور بیابند تا عکس العمل مردم را از نزدیک شاهد باشند. مشغول صحبت با یکی از مسئولین سابق جشنواره ی فیلم فجر بودم که ناگهان هیأت داوران بخش مسابقه ی ایران جشنواره (همان بخش اصلی)، تشریف آوردند. کم تر پیش می آید که هیأت داوران در سالن های اکران عمومی فیلمی را به نظاره بنشینند. به هر حال با ابوالقاسم طالبی و حسن عباسی سلام و علیک کردیم. علی معلم، جهانگیر الماسی و مجید انتظامی هم به ترتیب با فاصله ی دو صندلی از ما نشستند. ابوالقاسم طالبی تا انتهای فیلم سمت راستم نشسته بود. هنگام نمایش فیلم، سر چند صحنه پچ پچ مختصری هم کردیم که بخشی از آن را در ادامه خدمتتان عرض خواهد شد.

منتظر نمایش فیلم بودیم که دیدم صندلی جلوی بنده چهره ی آشنایی نشسته، دقت کردم و مطمئن شدم که ویشکا آسایش است، نقش اول زن فیلم. دقت کردم چون گویا این جا آرایشش از گریم فیلم سنگین تر بود. بعد رامبد جوان را دیدم که پس از رصد کردن ردیف ما و ردیف جلویی و به همراه چند نفر به سرعت از سالن خارج شدند. گویا علاوه بر ویشکا آسایش و خانواده اش و چند بازیگر دیگر و خانواده شان، هیأت داوران نیز مهمانش بودند. البته نمی دانم هیأت داوران را هم مهمان می کنند یا خیر، این یک قلم را بگذارید تا بعداً کم و کیفش را جویا شوم و خدمتتان عرض کنم.

فیلم شروع شد. انصافاً فیلم خنده داری بود. علی معلم که از خنده ریسه رفته بود. یک قهقه هایی می زد که یاد دوران اوج خود می افتادم. از همان قهقه هایی که غول چراغ جادو می زند. هاه هاه هاه هاااا، گاهی هم یوههاه هاه هاااا.... علاوه بر چهار انگشتر فیروزه اش، قهقه هایش نیز منحصر به فرد بود و گوش نواز. روزی داشتم به این فکر می کردم که اگر چهار انگشت علی معلم را ببری، لااقل ۵ میلیون کاسب می شوی. از چند ردیف جلوتر می شد حضور  فعال علی معلم را تشخیص داد. طالبی هم بسیار جدی فیلم را تماشا می کرد. ولی آن قدر بعضی صحنه ها خنده دار بود که او ه چند بار زد زیر خنده و اصطلاحاً منفجر شد (ترکید، رفت رو هوا و ...).

چند صحنه مشخص بود که حذف خواهد شد. به نحوی که وقتی پخش شد موجی از پچ پچ از راست به چپ و از چپ به راست در هیأت داوران و دیگران ایجاد شد. یکی دو بار که سرم به سمت راست چرخید، دیدم حسن عباسی به نحوی عمیق تمرکز کرده، مشخص بود می خواهد به کنه قصه پی ببرد که مثلاً کله ی کچل رضا عطاران نماد چه چیزی و شبیه کدام قسمت کدام اندام انسان است و منظور رامبد جوان از قد بلند ویشکا آسایش و قد کوتاه رضا عطاران چه ارتباطی با تحقیر ایران توسط آمریکا می تواند داشته باشد! البته در یک صحنه متوجه شدم که واقعاً وجود شخصی هم چون او در هیأت داوران مفید است. در صحنه ای یک موسیقی پخش شد که پس زمینه ی فیلم بود و هم زمان شخصیت ها داشتند با هم صحبت می کردند و همین مسأله، تا حدی صدای خواننده را محو کرده بود. ولی چند کلمه ی مستهجن در شعر وجود داشته که کلمه ی ملایمش naked بود!!! از طالبی پرسیدم که دقت کردید مفهوم شعر چه بود؟ گفت: "نه! مگه چی بود؟" بعد قسمتی از کلمات رکیکش را گفتم. از سمت راستی اش پرسید" "تو شنیدی چه شعری می خوند؟" گفت: "نه داشتم به دیالوگش گوش می کردم. حواسم نبود." ولی من مطمئن بودم که شاخک های تیز حسن عباسی هم زمان داشت به چند جا گوش و فکر می کرد. «the kissinger of islam» که می گویند کم الکی نیست!

سر یک صحنه که داشتیم صحبت می کردیم، طالبی گفت: «رامبد جوان فقط می خواد بخندونه. هر کاری می کنه که مردم بخندن. هدفش فقط خندوندنه. حاضره هر صحنه ای رو پیش بیاره که موقعیت خنده دار ایجاد کنه.»

ویشکا آسایش هم هنگام پخش فیلم آسایش نداشت. از سمت راست گویا داشت برای خواهرزاده ی پیش از پیش دبستانی اش توضیح می داد و با خواهرش هم سر بعضی صحنه ها پچ پچ مختصری می کرد.

تقریباً یک ساعت از فیلم گذشته بود که به طالبی گفتم: "ویشکا آسایش جایزه می گیره نه؟" گفت: "من نمی تونم جواب بدم." گفتم: "خیلی خوب بازی کرد، مشخصه جایزه می گیره. قبول ندارین؟" گفت: "شاید ولی من نمی تونم بگم." من هم گفتم: "ولی من که می تونم بگم. می گیره. حالا ببینین کی گفتم." البته الآن مطمئن نیستم که جایزه بگیرد، ولی مطمئنم که نامزد خواهد شد.

از نظر مفهومی این فیلم جزء آثاری است که به نظر من فراتر از یک طنز بود و ان شاء الله مختصراً از نظر مفهومی نقدش در وبلاگ درج خواهد شد.

پیش بینی جوایز/بخش دوم:

نامزد بهترین بازیگر نقش اول مرد: ۳- پرویز پرستویی برای فیلم «سیزده ۵۹» یا همان «۱۳۵۹».

 

نامزد بهترین بازیگر نقش اول زن: ۲- شایسته ایرانی برای فیلم «آینه های رو به رو».

 

بسم الله الرّحمن الرّحیم

بهترین فیلم ها از دیدگاه مخاطبان: «اخراجی ها ۳» به کارگردانی مسعود ده نمکی و «ورود آقایان ممنوع» به کارگردانی رامبد جوان.

 

نامزدهای بهترین بازیگر نقش اول مرد: ۱- رضا عطاران برای فیلم «ورود آقایان ممنوع». ۲- سید شهاب الدین حسینی برای فیلم «برف روی شیروانی داغ».

 

نامزدهای بهترین بازیگر نقش اول زن: ۱- ویشکا آسایش برای فیلم «ورود آقایان ممنوع».

ان شاء الله حداقل روزی یک یادداشت درباره ی جشنواره ی فجر درج خواهد شد.