منتقد (نه مخالف)، مستقل (نه جناحی)

بسم الله الرّحمن الرّحیم

دیروز در خبرگزاری ها خبری را خواندم که برایم تأسف برانگیز بود. قسمتی از متن خبر این بود:

"موسی‌الرضا ثروتی در گفتگو با خبرنگار ایلنا با اعلام این خبر اظهار كرد: «طرح استیضاح مجید نامجو وزیر نیرو با 60 امضا در جلسه امروز اعلام وصول می‌شود.» وی افزود: «از این 60 نفر 44 نفر قسم خوردند كه پای استیضاح بایستند.»"

واقعاً باید به حال مجلسی گریست که نمایندگانش برای ایستادگی پای امضای خودشان هم باید قسم بخورند! نمایندگان مثلاً مسلمان اسماً اکثراً اصول گرای مجلس شورای اسلامی، برای این که مجاب شوند که نباید خلف وعده کنند و دل بز (!) از خود نشان دهند [دل بز از خود نشان دادن متضاد دل شیر از خود نشان دادن است که آن یکی را افشین قطبی وارد ادبیات فارسی کرد و این یکی را این بنده] باید قسم جلاله بخورند که قول می دهیم اگر خواستیم امضایمان را بفروشیم یا شب استیضاح با یک گفتمان از طریق خشکه یا تره قانع شویم، یاد این قسم بیفتیم و به وظیفه ی شرعی و قانونی خود عمل کنیم.

کار به جایی رسیده که رئیس مجلس برای اعلام وصول استیضاح می گوید: "در صورتی این استیضاح اعلام وصول می شود که کسی امضایش را پس نگیرد و اراده ی نمایندگان بر این کار باشد."

علاوه بر وزرا، بسیاری از نمایندگان هم باید از حیث شعور، منطق، ایمان و سواد استیضاح شوند؛ چون در مجلس با قانون کار پیش نمی رود، ولی با قسم خیال همه راحت می شود. به نظر من که دروغ گو و بزدل چه با قسم، چه بی قسم. 

مدتی است فهمیده ام برای عده ای، قسم جلاله هم دیگر کارساز نیست، اما فکر نمی کردم روزی برسد که ببینم برادر به اصطلاح بسیجی ام، قسم جلاله اش را لگد مال می کند و تازه باز فکر می کند که خداوند دوستش دارد و عنایات خاصه ی پروردگار، شمال حالش شده است!

از من به خودم و شما نصیحت! اگر می خواهید کم تر خیانت ببینید، کم تر اعتماد کنید. بگذارید رازهایتان بین خود و خدایتان باقی بماند؛ این روزها صندوقچه های اسرار، کلیدشان در دستان نامحرمان است. ای برادری که خطابم به توست! اگر حرف هایم را شنیدی و به خودت شک کردی، درست گرفتی! حیا کن! نخواستی توبه نکن، چون مقبول نخواهد افتاد، ولی حتماً شرم کن، ان شاء الله مقبول بیفتد.