منتقد (نه مخالف)، مستقل (نه جناحی)

بسم الله الرّحمن الرّحیم

خوبی، نیکی یا احسان کلماتی هستند که بسیار دلنشین و دوست داشتنی اند و هرگاه کسی را واجد این صفات بدانیم، به همان نسبت ناخواسته به وی علاقه مند می شویم؛ می خواهد این فرد از خویشاوندانمان باشد یا دوست، استاد مان باشد یا حتی یک غریبه.

اما نکته ای که در این بین حائز اهمیت است خوب ماندن است. به نظرم یکی از رازهای خوب ماندن این است که گاه باید خودمان را به خواب بزنیم تا بتوانیم خوب بمانیم. می توانیم خوب ببینیم، خوب بشنویم، خوب عمل کنیم، خوب بیاندیشیم ولی بعد از مدتی وقتی متوجه شویم این همه خودسازی و سخت گیری به خود فقط از جانب ما بوده و مردم اطرافمان چقدر خوب نیستند و چقدر به ما هر چه از جانب دیگران می رسد جز خوبی است، شاید سرخورده شویم و از خوبی دست بکشیم. این جاست که فقط یک راه حل به ذهن حقیر می رسد و آن این عبارت معجزه آزاست: «خوبی بی چشمداشت».

ما می توانیم خوب باشیم برای این که خودمان لذت ببریم، خودمان از خودمان راضی باشیم، به خود افتخار کنیم و خدایمان هم ما را بیش از پیش در آغوش بگیرد. خداوند در آیه ی 35 سوره ی زمر می فرماید: «الیس بکاف عبده». آیا خدای برایمان کافی نیست؟ آیا خوشنودی خدا برایمان کافی نیست؟ پس چرا باید همیشه حسرت خوب نبودن عده ای را بخوریم؟ چرا باید با چشم و گوش و زبان و رفتارمان خوب بودن دیگران را از آن ها گدایی کنیم؟ می توان خودمان خوب باشیم و مرض یأس را به دلمان راه ندهیم.

اگر سفره ی خوبی هامان خالی است، می توانیم اندک اندک دانه های خوبی را بچینیم و بر سفره هامان سبزشان کنیم. اگر سفره هامان پر از خوبی است، می توانیم از خان نعمت خوبی مان بر دیگران ببخشیم. ببخشیم و بچشانیم طعم لذیذ خوبی را. خوب باشیم ولی بزرگوارانه خوب باشیم؛ احسان کنیم، آن هم احسانی شاهانه و بی چشمداشت.

دست هر محتاجی را می توان گرفت تا او هم از خوبی ها بی بهره نماند ولی اگر دستمان را پس زدند و یا حتی دستمان را گاز گرفتند، باید یادمان باشد که این خوبی ارزان به دست نیامده تا با اخم یک ناخوب، خوبی هایمان خوابش ببرد.

همین یادداشت در سایت خبری-تحلیلی «آینده»