یادداشتک/سفر...
بسم الله الرّحمن الرّحیم
تابستون... هُرم گرما... عطش تشنگی... خماری چشم برای خوابیدن... ولع شکم برای خوردن... روغن کاری فک برای ورّاجی... کرایه ی گوش برای شنیدن... وسوسه ی مغز برای مرخصی چند ماهه...
تابستون... حلاوت رهایی... رهایی از درس... رهایی از کار... رهایی از رکود... بازیابی جسم و روح... نرمش ذهن برای ماراتن بعد از تابستون...
سفر... باید سفر کرد... اگه کسی بخواد نمازشو با حضور قلب بخونه، باید هر از چند گاهی نمازش شکسته شه. تو فکرشم نمازمو بشکنم. خیلی وقته نمازم نشکسته! دلم براش تنگ شده. به نظر من فلسفه ی نماز شکسته، یعنی سفر این قدر مهمه که نمازم جلوش کوتاه می یاد و خدا می گه برو به سیروریت در سفرت برس، فعلاً اون مهم تره. اگه این جا نفهمی سفر یعنی چی، سفر آخرتو چجوری می خوای تصور کنی؟
غربت سفر، باعث قربت می شه؛ شایدم برا اینه که اون جا همون دو رکعت هم افاقه می کنه. الله اعلم!